We ❤️ 1,5 meter

Woensdag 25 maart 2020, Leiden.

 

En zo stond de wereld op zijn kop. Misschien niet de wereld maar de maatschappij. De komende tijd ga ik proberen op gepaste afstand deze vreemde situatie waar we ons allemaal in bevinden vast te leggen. Ik ben nou eenmaal fotograaf en ik voelde mij de eerste dagen een fotograaf zonder werk. Maar niks is minder waar. Als fotograaf ben ik verhalen verteller, en wat een verhaal maken we nu mee. Tijd om in actie te komen dus. Maar niet teveel actie, laten we rekening met elkaar houden. (AFSTAND!!) Vandaag zag ik veel boodschappen van liefde verspreid door de stad. Liefde voor elkaar, liefde voor de natuur en liefde voor het seizoen. Ik hoop de komende tijd veel van deze verhalen te kunnen vertellen.

 

 

 

0

De eerste dag van de horeca

Het mag weer, dus we gaan ook weer. 

 

Het is 1 juni de horeca mag weer, niet zoals van ouds, maar op een nieuwe manier. De gereserveerde terrasplaatsen in Leiden zijn dan ook gelijk goed gevuld, niet gek op een pinksterdag en met een temperatuur van 23 graden.

Ik zie in de stad duidelijk aangegeven routeplannen om veilig te manoeuvreren door terrassen, ik zie thermometers  geplaatst tegen gasten die in de rij wachten, informatie borden, volle terrassen maar het allerbelangrijkst, Ik zie glimmende hoofdjes in de zon met een verfrissend biertje en een glimlach van oor tot oor.

Bij de burcht spreek ik Clarita een van de eigenaren van Grandcafe de burcht. “Wij hebben ons terras zo ingericht dat het voelt als een kleine vakantie, de meeste mensen gaan dit jaar waarschijnlijk niet op vakantie dus wellicht dat dit helpt”

Het terras is een feestje om naar te kijken, het zit dan ook helemaal vol. Er loopt ook veel personeel , iemand neemt de reserveringen aan, de standaard bediening loopt rond. Maar ook word er helder en vriendelijk gehost. Bij binnenkomt moeten mensen hun handen desinfecteren en vervolgens een vragenlijst afgaan. Er gaat een heel proces aan vooraf toch lijkt dit zo vakkundig en vriendelijk te gaan dat het niet storend overkomt. Wellicht dat mensen het ook nog wel spannend vinden allemaal zo een eerste keer. Als ik clarita vraag of er ook dingen zijn die anders lopen dan gepland verteld ze mij het volgende “ Veel mensen kennen hier elkaar, dan zoeken ze elkaar ook gelijk op. Dit is natuurlijk niet de bedoeling, maar als je mensen aanspreekt op de anderhalve meter dan zijn ze heel begripvol.

 

 

 

 

0

Sjo en Marlies

Maandag 18 mei,

Aan de achterkant van het woonzorgcomplex Huis op de Waard van zorgaanbieder Marente kom ik een wel heel aandoenlijk tafereel tegen.

Met het raam aan de bovenkant licht open gekanteld kunnen Sjo en Marlies elkaar net verstaan. Sjo en Marlies zijn exen, maar spreken elkaar nog graag. Ook hebben ze samen een zoon, dit is dan ook een onderwerp dat vaak naar boven komt in hun gesprekken. Marlies vertelt: “Sjo zit hier pas een paar maanden. Dat is een lastige overgang in deze periode. Verder gebeurt er in het complex op het moment vrij weinig en is het redelijk saai voor Sjo. Ik ben hier dus elke dag tussen 4 en 5 uur om even bij te praten. Dit gaat de ene dag over onze zoon of over het weer, maar het kan ook over serieuzere en minder leuke dingen gaan, zeker nu. Daar nemen we dan ook de ruimte voor.” Marlies wijst me naar de vele vingerafdrukken van haar op het raam. Sjo wijst gelijk nog even lachend een paar neusafdrukken aan.

0

Einstein

Woensdag 13 mei,

De regering heeft aangekondigd dat volgens hun corona-spoorboekje de opening van de horeca geschat wordt op 1 juni, mits iedereen zich aan de regels houdt. Ik wandel door Leiden met de vraag hoe zonder vastgestelde protocollen of een absolute verzekering op deze datum horeca-eigenaren zich hier op voorbereiden.

Tussen de verder lege terrasboten aan de Nieuwe Rijn, staat het netjes 1,5 meter-proof opgesteld terras van Einstein. Een van de bekendste eetcafés van Leiden, waar menig studentenhart is veroverd of gebroken. Ik spreek met Jan, assistent-bedrijfsleider. Einstein zelf wordt duidelijk flink onder handen genomen. Tussen de stapels servies, stof en schoonmaakmiddelen vertelt Jan mij dat ze flink bezig zijn geweest.

“We zitten al 25 jaar in dit pand, er waren nog voldoende klusjes te vinden. We verbouwen de bovenetage, zodat deze ook geschikt is voor het dineren. We kunnen alle ruimte gebruiken als we de maatregelen van Horeca Nederland mogen geloven. We beginnen hopelijk met 30 gasten, maar wellicht wordt het later versoepelt naar 100. Dan komt de ruimte vooral van pas.”

Horeca Nederland heeft een voorstel met coronamaatregelen voor in de horeca, bij de Tweede Kamer ingediend. Of deze maatregelen ook akkoord zijn is nog niet bekend. Bij Einstein zijn ze in ieder geval al voorbereid.

“Als we de hygiënemaatregelen aan moeten houden zoals Horeca Nederland heeft voorgesteld, zullen we minstens één personeelslid in moeten zetten puur op hygiënehandhaving. We hebben nagedacht over de kleinste details, zoals het gebruiken van zakjes peper en zout in plaats van onze gewoonlijke vaatjes. Voor onze terrassen moeten we nog kijken of we een looproute kunnen opstellen. Met meer mankracht als gewoonlijk is het gelukkig wel haalbaar, maar of we met al onze personeelskosten en de kleine bezetting voldoende omzet zullen draaien is nog giswerk.” aldus Jan.

Desalniettemin is Jan erg enthousiast om weer aan het werk te gaan. “Ik werk al 12 jaar in de horeca, ik ben bijna altijd hier. Ook nu we dicht zijn ben ik 20 uur in de week hier aanwezig. Zonder dit zou ik heel onrustig worden. Ik kan niet wachten tot we weer aan de bak kunnen, mits het veilig is natuurlijk.”

In zijn vrije tijd focust Jan zich vooral op sporten, koken en gezond eten, iets wat in de horeca met de vreemde uren best een uitdaging kan zijn.

 

0

Kitty en Frits

Woensdag 6 mei,

 

De woensdagmarkt is sinds kort verplaats. Het iconische Leidse beeld van marktkramen aan weerszijden van de grachten gelegen aan de Botermarkt, heeft plaats gemaakt voor een tweedelige markt gelegen op de Beestenmarkt en de Lammermarkt. In deze situatie is alles overzichtelijk en is er ruimte alom, in tegenstelling tot de nauwe straten en het gebrek aan uitwijkmogelijkheden van de Botermarkt.

Op de markt zie ik een golden retriever trots om zich heen kijken in een karretje dat me een beetje aan Ben-Hur doet denken. Zijn naam is Frits en zijn eigenaresse stapt net op de fiets als ik wil vragen om een foto.
Ik spreek met Kitty. Ze is zojuist op en neer naar het Valkenburgse meer gefietst met Frits in het bakje om buiten te gaan sporten met haar goede vriendin/ buurvrouw. Op de terugweg kwam ze haar bestelling ophalen bij de groentekraam van bekenden Jeroen en Esther. “Als je bij Jeroen en Esther de avond ervoor een bestelling plaats, staat het op de marktdag ingepakt en al voor je klaar. Dit scheelt als je niet te lang rond de kraam wil blijven staan.” Door verlies van iemand binnen de familie aan Covid-19 is Kitty voorzichtiger en doordachter met wat ze wel en niet doet.
Zelf werkt Kitty in de zorg, in haar geval kan dit op afstand. Ze werkt 4 dagen in de week als praktijkondersteuner in de geestelijke gezondheidszorg gekoppeld aan de huisarts.

“Druk is het in deze branche altijd wel, toch zie je door corona wel veel toename in klachten. Veel mensen zitten in isolement, zijn eenzaam en angstiger. Sommige mensen met sociale angsten of straatvrees geven nu aan juist meer overzicht hebben of meer duidelijkheid te voelen. Ze kunnen meer uit de weg gaan, in deze maatschappij die meer op afstand gebouwd is.
Kitty verteld mij trots over haar kinderen. Doordat de kappers dicht zijn heeft haar dochter haar haren geverfd, naar mijn mening goed gelukt. “Ze heeft hier echt een aanleg voor!” Aldus Kitty. Haar dochter werkt nu in een supermarkt, haar zoon volgt zonder problemen online zijn VWO lessen.

 

0

Pieterskerkplein

 

Op het Pieterskerkplein tref ik een beeld aan dat mij doet denken aan de Franse dorpspleinen. Zo’n plein met een ander tijdsbesef, die ik in mijn jeugd op vakantie maar al te vaak gezien heb.
Op het verder verlaten kerkplein zitten vier heren, waarvan twee op klapstoelen. Deze groep bestaat uit Ben, ook wel bekend als de man achter de meer dan honderd Leidse muurgedichten, Lodewijk, van Antiquariaat Van Paddenburgh, gespecialiseerd in antiquarische fotoboeken, Frank, jurist en eigenaar van uitgeverij Fragment en Uit het Lood en Dick, bedrijfskundige en restaurateur.

Lodewijk was initiator van dit project. Het Pieterskerkplein was altijd een van zijn favoriete plekken. Toen alle horeca sloot in Leiden en zo ook koffiehuis ‘Het Gerecht’, werd dit een vaste plek voor koffie, zon, een frisse neus en een goed gesprek. Voorheen spraken de heren op de maandagochtend af in hun stamkroeg daar om de week te bespreken. De andere drie heren tonen elke donderdagavond hun nieuwverworven boeken, voornamelijk non-fictie. Ze omschrijven zichzelf als boekenjongens. “Noem ons alsjeblieft geen leesclub! Als je al onze boeken bij elkaar zou leggen kun je dit gehele plein vullen.” Dat wil ik maar al te graag zien. Ben vertelt mij over een andere droom met dit plein. Voorheen sierde een gedicht van de Franse dichter Verlaine de wand tegenover de kerk. Sinds deze overgeschilderd is, wil Ben de Nederlandse vertaling hiervan in het plaveisel van het plein laten leggen. “Als je dan de kerktoren in zou klimmen, is het perfect leesbaar. Het is sowieso al een prachtig uitzicht daarboven.” vertelt Ben.

De thermosfles wordt erbij gepakt, een nieuwe ronde koffie en de volgende onderwerpen worden alweer aangesneden. Voor deze heren geen stiltes. Er valt nog genoeg te discussiëren. Hier laat ik het bij, hoe graag ik hier ook zou willen blijven luisteren naar hun gesprekken. Mijn hoofd zit vol en mijn notitieblok ook.

 

 

 

0

Binnenstebuiten

Vrijdag 24 april, Rembrandtplein Leiden.
 
Ik kom te midden van deze rode bakstenenbuurt een kleine groene oase tegen. Zonder duidelijke overgang gaan de straatstenen door in wat een rijkelijk gevulde voortuin lijkt. Op de straat zelf staat echter geen huis. Aan de kade ligt een steiger met een boot en een serre. Ik vroeg mij af hoe het is om in een tijd als deze, waarin binnen zitten een maatschappelijke opdracht is geworden, een binnen te hebben die eigenlijk meer buiten is.
 
Ik spreek de bewoner Marco. Marco woont hier al 20 jaar en tot 2017 was deze locatie tevens zijn bootverhuurbedrijf. Hier verhuurde hij kano’s, roeiboten en motorboten. Na 16 jaar was hij hier klaar mee en is hij ergens anders twee dagen in de week bij de bootverhuur gaan helpen, grote schepen ditmaal, van 15 meter.
 
De rest van zijn tijd spendeert hij al klussend hier: “Ik bouw graag. Het schip waar we nu wonen was niet in de beste staat. De eerste 5/6 jaar heb ik aan het schip gebouwd. 10 jaar geleden kwam het glazen gebouw erbij. Die fungeert beneden als atelier en boven als serre en werkplaats. Vroeger was ik beeldend kunstenaar, tegenwoordig doe ik er vrij weinig mee, wel bewerk ik graag foto’s in Photoshop, veel abstract werk.” Door de coronasituatie werkt ook zijn vrouw momenteel vanuit huis en maakt ze gebruik van het glazen bijgebouw als werkruimte.
 
Marco verteld mij over zijn nieuwe project “Ik ben best lui, ik hou niet van onderhouden. Maar aan nieuwe projecten beginnen doe ik wel graag. Door de regelgeving voor grote boten als onze vanuit Brussel, is de lol van het varen er af. Ik heb dus besloten om de grote stuurhut te verbouwen tot salon. Ons woongedeelte in de boot heeft vrij kleine ramen, dus het zou fijn zijn als we in de stuurhut binnen kunnen zitten met uitzicht over het water.”
 
Voor Marco is er door de corona epidemie sociaal weinig verandert. “Ik ben goed in alleen zijn en ik kan me minstens net zo goed vervelen, zonder onrust.”
 
Zijn vrouw onderhoudt de tuin, wat eerst een bestraat niemandsland was, en wat ze na vele jaren vragen van de gemeente mochten omtoveren tot een tuin. De weelderige tuin levert vele kleine bonusplantjes op die voor een kleine bijdrage van 50 cent aan het kistje mogen worden meegenomen.

 

 

0

Mondkapjes

Dinsdag 21 april,

 

Ik loop altijd graag door het Pieterskwartier in Leiden. Het heeft een knusse uitstraling en je komt er geen enkele grote winkelketen tegen. In tegendeel, het is een verzamelplaats voor kleine lokale ondernemers. Zo passeer ik Studio Zoen ,die mij in het oog sprong door de kleurrijke uitstalling van mondkapjes.

Ade is in de winkel ter plekken zelf deze kapjes aan het produceren als ik haar vraag of ik haar portret mag nemen.  

Ade maakt normaal tassen met haar bedrijf ‘Made by Dede’. Dit doet ze in het pand van Studio Zoen, wat fungeert als atelier, galerij en eigenaar Harm werkt hier ook zelf als chocolatier.  

Aldus Ade: “Met de maatregelen kunnen we mensen niet de winkel in laten, dus is de verkoop van mijn tassen lastig. De eerste week zat ik thuis en was de winkel dicht. Dit ging mij als creatieveling niet goed af. Gelukkig kwam de vrouw van Harm, Anita, met het idee om hier mondmaskers te maken. De verkoop van de mondkapjes vanuit de winkel loopt nog niet heel hard, maar online gaat deze juist wel heel goed. Ik plaatste foto’s van mijn werk op Instagram en vervolgens kwamen er allerlei bestellingen door vanuit Duitsland, België en Engeland. Vooral vanuit Duitsland wordt er veel besteld. Daar zijn er steden waar het verplicht is om er een te dragen als je naar buiten gaat.” 

Momenteel word er in Nederland niet geadviseerd om een mondkapje te dragen. De vraag is of hier zodra de horeca weer opent verandering in komt. Ook is het belangrijk dat de mondkapjes die nodig zijn in de zorg ook deze kant opgaan. Zo zijn alleen FFP2 en 3 mondkapjes bruikbaar in de zorg. Ade maakt haar mondkapjes van stofzuiger-filters, wat blijkbaar heel geschikt is om als niet in de zorg werkende burger te gebruiken. 

Volgens wetenschap in beeld “De beste stofzuigerzakken en -filters voldoen aan de zogenaamde HEPA-standaard. Deze producten worden gebruikt door mensen met een allergie en ze vangen gegarandeerd 99,95% van alle deeltjes op met een diameter zo klein als 300 nanometer.

Dat komt overeen met een masker met FFP3-markering.”  (bron: Wetenschap in beeld)

Wil je een mondkapje van Ade kijk even op haar Instagram @madebydede. Hier kun je gelijk haar tassen bewonderen. Of ga langs bij de winkel studio Zoen aan de Langebrug 41 in Leiden.

 

 

 

0

Een bloemetje van Minerva

Woensdag 15 april,

Het is weer marktdag. Ditmaal schijnt de zon en is het gelijk aanzienlijk drukker. Een groot matrixbord geeft mensen de boodschap van afstand nogmaals door.

Onderweg naar de markt zag ik meerdere jongen mannen lopen met bossen rode bloemen. Ik vroeg mij al af waar dit voor was toen ik later Koen (midden), Pim (rechts) en Pieter-Bas (links) tegen kwam. “Wij zijn van het studentenhuis Minerva. Vanuit het bestuur was er besloten om een actie te doen, iets voor de mensen die wel een bloemetje kunnen gebruiken. In ons huis woont een vriend die bij het bestuur van de studentenverengingen zit. Wij werden via hem weer gevraagd of we bij deze actie wilden helpen. Dit doen we graag. We zijn blij dat we wat terug kunnen doen en heel eerlijk zijn we ook weer blij om even buiten te zijn.” De heren hebben een lijst gekregen met straten waar ze langs kunnen gaan, ze gaan van deur tot deur, studentenhuizen uitgesloten.

Pim en Pieter-Bas zitten nog in hun eerste jaar van hun studie. Ze geven aan het heel raar te vinden om hun studie zo te starten. Aldus Pieter-Bas: “In je eerste jaar ben je nog op zoek naar hoe alles werkt, dit maakt het er niet makkelijker op.”
Ze wonen alle 3 in hetzelfde studentenhuis, waar in totaal 15 mannen wonen. “We zitten met 15 mensen die allemaal weer contact hebben met anderen mensen, we moeten echt proberen strenge regels na te leven. Er mogen vaste vriendinnetjes naar binnen., verder niemand. Als iemand naar zijn ouders wilt dan moet daar echt een hele goede reden voor zijn. Verder willen we dat mensen alleen naar buiten gaan als het echt nodig is, de hond moet wel meerdere keren per dag uitgelaten worden. De jongen studenten geven aan dit niet perse voor hun eigen veiligheid te doen, maar vooral voor de buitenwereld. “Anderen mensen boeien ons meer.” Op het de achterkant van het kaartje bij de bloemen staat: Gewoon een kaartje van Leidse studenten van Minerva. Als u tijdens deze coronacrisis hulp nodig heeft of iemand kent die hulp kan gebruiken, ga naar www.gewoonmensen.nl

 

0

Het werk gaat door.

Terwijl ik met mijn camera over straat loop wordt er grappend gevraagd of ik niet even een foto wil maken. Met een brede grijns kijkt Sergei mij aan, en ik gaf toe, in ruil voor een verhaal.

Gijs, Chris en Sergei zitten in de zon van een warm visje van de markt te genieten. Ze hebben pauze en zitten voor het pand waar ze op het moment aan het bouwen zijn. Gijs verteld mij dat ze gewoon door werken, thuiswerken kan niet in de bouw, maar dat het wel lastig is om te werken als je alle regels aan wilt houden. “Anderhalve meter houden is moeilijk, zeker als je met zware materialen werkt, dingen moet tillen of zwaar gereedschap gebruikt.”

“We houden er vooral rekening mee dat als iemand van ons ook maar enigszins ziek zou kunnen zijn hij niet mag werken, voor de zekerheid. We hebben hier te veel contact met elkaar en moeten zo goed op elkaars gezondheid letten.” Zo heeft Sergei 4 weken thuis gezeten omdat hij ziek was. Of hij Corona had weet hij niet zeker, hij is niet getest maar hij denkt het wel. “Ik ben echt een paar dagen flink ziek geweest, veel last van mijn longen. De laatste twee weken wilde ik weer werken, dit mocht niet. Toen was alleen thuis zitten wel echt heel zwaar. Maar de verantwoordelijkheid naar je collega’s is belangrijker.”

De heren geven aan meer vrije tijd te hebben. De een geniet van een serie op Netflix, terwijl de ander klusjes rondom het huis oppakt die bleven liggen. En Sergei geeft aan het daten vooral te missen. Ik vroeg hem of online dating een oplossing was, maar dit was geen optie. “Ik wil gewoon lekker in de zon in mijn tuintje een drankje doen met een leuke date.”

 

 

0